De erwt is één van de oudste groentesoorten.
Men maakt onderscheid tussen erwten die drogen in de peul en erwten die vers moeten gegeten worden. Deze laatste drogen slecht en zouden onverteerbaar worden. Jonge verse erwten moeten zo snel mogelijk na de oogst gegeten worden omdat ze reeds enkele uren na het plukken hun zoete smaak beginnen te verliezen. De vrije suikers in de vrucht zetten zich zeer snel om naar zetmeel. Daardoor verdwijnt de zoete smaak.
Gedroogde erwten vindt men meestal als spliterwten. De buitenste pel wordt verwijderd en daardoor vallen de twee helften van de erwt uit elkaar. Er bestaan ook gele spliterwten.
Sluimererwten zijn jonge erwtjes, van een speciaal daarvoor gekweekt ras, die zoetig smaken. Ze zijn zeer geliefd zowel voor de smaak als voor de frisse groene kleur.
Sugar-snaps is eveneens een erwtensoort die met de peul wordt gegeten. De peultjes zijn dikker dan die van de sluimererwt. Verder worden ze op dezelfde manier behandeld.
In Nederland eet men graag kapucijners, een grauwe erwtensoort.
Met dank aan Fons Nicolay voor de info. Nog meer info is te vinden bij De Wassende Maan en Genieten van Vers.